Reisverslagen uit het veld

Dit was een reis die we niet snel zullen vergeten. Al op de eerste ochtend, bij het uitvaren vanuit Maliuc, troffen we een groep van meer dan tweehonderd Roze Pelikanen aan die synchroon aan het vissen waren op het Fortuna-meer. Het water kolkte letterlijk van de vis.

Maar het hoogtepunt kwam op dag drie, toen we met speciale ARBDD-vergunning de kernzone bij het Hrecisca-meer bezochten. Daar zaten naar schatting 480 paren Kroeskoppelikanen op de nesten — het hoogste aantal dat wij in dertig jaar seizoenen hebben geregistreerd. De kolonie was zichtbaar groter dan voorgaande jaren.

Naast de pelikanen noteerden we Ralreigers in prachtkleed, vier paar Witkopzeearenden, minstens dertig Bijeneters langs de zandige oevers en een zeldzame Dwerggors op de Letea-zandduinen. De groep van twaalf Nederlandse vogelaars eindigde met een lijst van 152 soorten in vijf dagen — ruim boven het gemiddelde.

September bracht dit jaar een uitzonderlijke herfsttrek. Vanaf het panoramadek van de hotelboot zagen we dagelijks groepen roofvogels overtrekken: Wespendieven, Bruine Kiekendieven en op de derde dag een groep van zeven Steppekiekendieven — een bijzonder hoog aantal voor de delta.

De slikvelden bij Sacalin waren een steltloperparadijs. We telden meer dan vierhonderd Krombekstrandlopers, tientallen Bonte Strandlopers, Tureluurs en Groenpootruiters. Een Breedbekstrandloper, altijd een zeldzame gast, hield zich twee ochtenden op tussen de Kleine Strandlopers.

De avonden waren misschien nog indrukwekkender. Bij zonsondergang verzamelden duizenden Boerenzwaluwen zich in het riet om te overnachten — een wervelende wolk van silhouetten tegen de rode lucht. Op de laatste avond hoorden we een Nachtzwaluw churren vanuit het Letea-bos. De groep sloot af met 138 soorten, waaronder 23 soorten steltlopers.

Juni is de maand van de Bijeneters, en dit jaar troffen we een kolonie van meer dan veertig paren aan op een nieuw ontdekte locatie langs een afgesleten leemwand bij het Uzlina-kanaal. De vogels vlogen constant af en aan met libellen en kevers in de snavel — een fotograaf zijn droom.

De warmte bracht ook andere hoogtepunten. Op het Isac-meer fotografeerden we een groep van zes Lepelaarsen naast een gemengde kolonie van Kwakken, Purperreigers en Kleine Zilverreigers. In het wilgenbos achter het meer zong een Wielewaal onophoudelijk, en twee Boomvalken joegen op libellen boven het riet.

Een bijzonder moment was de ontdekking van een Scharrelaar die op een dode wilg zat — de typische felblauwe verschijning die elke vogelaar naar de delta trekt. De Belgisch-Nederlandse groep van acht fotografen eindigde met 141 soorten en meer dan vijftigduizend foto's. De Bijeneterkolonie alleen al leverde honderden bruikbare beelden op.

Het vroege seizoen heeft een eigen charme. De delta is nog rustig, de rietvelden beginnen net groen te kleuren en de eerste zomergasten arriveren. Op deze 4-daagse reis in de tweede week van april waren de Witkopzeearenden de absolute sterren.

We telden negen verschillende Zeearenden, waarvan minstens drie paren met bezette nesten. Op de tweede ochtend, bij het Puiu-meer, zagen we een volwassen Zeearend een grote karper uit het water grijpen — op nog geen vijftig meter van de motorboot. De groep zat ademloos toe te kijken.

Andere vroege seizoenshoogtepunten waren de eerste Bijeneters van het jaar (een groepje van vijf langs het Sint-Georgekanaal), foeragerende Lepelaars in ondiep water en een Grote Zilverreiger die als een standbeeld in het ochtendlicht stond. De Roerdomp liet zich die week uitstekend horen — vier verschillende exemplaren boomden 's ochtends en 's avonds. De groep van zes Nederlandse vogelaars noteerde 118 soorten in vier dagen.

Oktober in de delta heeft iets magisch: de zomerdrukte is voorbij, de temperatuur is aangenaam en de laatste trekvogels passeren in grote aantallen. Deze 4-daagse reis viel samen met een piek in de najaarstrek.

Op het Razelm-meer — het grootste lagune-achtige meer van Roemenië — telden we meer dan tweeduizend Kolganzen en honderden Grauwe Ganzen die net waren aangekomen uit het noorden. Aan de randen van het meer stonden groepen Kluten, Bontbekplevieren en Zilverplevier naast elkaar op de modderbanken.

De mistige ochtend op dag twee was onverwacht spectaculair. Toen de nevel optrok boven het Nebunu-meer verschenen overal silhouetten: Aalscholvers op dode bomen, een Visarend die boven het water hing en een groep van elf Lepelaars die in formatie overvloog. We eindigden de reis met 126 soorten en het gevoel dat oktober zwaar onderschat wordt als vogelmaand.

Mei 2024 bracht een reis die in het teken stond van twee iconische soorten: de Scharrelaar en de Nachtzwaluw. De Scharrelaar — met zijn onwerkelijke blauwe, turquoise en kastanjebruine verenkleed — is een van de meest gewilde soorten voor bezoekers uit Nederland en België.

Op deze reis telden we minstens veertien Scharrelaars, waarvan acht op vaste zitplaatsen langs de oevers die we keer op keer konden benaderen. Twee paren hadden al nestholtes betrokken in dode bomen. De fotografen in de groep waren uitzinnig — de vogels zaten soms op minder dan tien meter.

De verrassing kwam op de avond van dag vier, toen we na het diner een wandeling maakten door het Letea-bos. In de schemering hoorden we twee Nachtzwaluwen churren, en met geduld en Daniels zaklamp kregen we er een te zien op een tak — de grote ogen reflecterend in het licht. De groep — vier Nederlandse echtparen — sloot de reis af met 145 soorten, waaronder vijftien soorten die voor de meesten nieuw waren.